หากชีวิตบางตอน ตัดทอนความทรงจำ ออกไปได้
วันนี้ชีวิตคงจะไม่ทรมานเท่าไหร่
เพราะความทุกข์ถูกตัดออกไปหมดแล้ว
เธอจะเป็นเพียงใครคนหนึ่ง ซึ่งไม่เคยรักหรือรู้จักมาก่อน
จะไม่มีน้ำตาและร่องรอยความร้าวรอน
ที่ใครคนหนึ่งฝากให้นอนอยู่ในหัวใจ

........................................

ลองเปลี่ยนทางไม่ผ่านตรงที่เก่า ที่เคยเป็นที่ของเรา
แต่มันก็ชอบเผลอไปที่เดิม
ลองเปลี่ยนเบอร์ เบอร์เธอฉันก็ลบ แต่มันยังไม่ยอมจบ
ก็ดันจำเบอร์เธอ จำได้ขึ้นใจ

มันยึดติด มันยังยึดติด ยังคิดถึงเธอประจำ
คิดถึงคำสามคำ “ฉันรักเธอ”

ยังคิดถึงเธอ ยังไม่เปลี่ยนใจ วันนี้หรือว่าจะวันใหน
ทั้งที่รู้ไม่มีทางเป็นได้เหมือนเคย
มันยังรักเธอ ยังไม่ไปใหน พรุ่งนี้ไม่มีความหมายเลย
เป็นอีกวันที่ฉันไม่มีเธอตรงนี้

ลองเปิดใจให้ใครได้เข้ามา เผื่อมันจะช่วยเยี่ยวยา
แต่มันก็ชอบเผลอเรืยกชื่อเธอ
ลองออกไปไปเจอใครตั้งเยอะ เผื่อมันจะได้ลืมเธอ
ก็ได้แค่ชั่วคราว แค่เท่านั้นเอง

ความทรงจำที่ตกตะกอนอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ ดูเหมือนว่ามันเป็นแค่สิ่งที่ซ่อนเร้น แทรกอยู่หรือแทบจะไม่มีบทบาทในชีวิตของเราสักเท่าใดนัก แต่บางครั้งความทรงจำที่ว่านี้ จู่ ๆ ก็ประทุขึ้นมาในความนึกคิด ในจิตใจ อะไร ๆ ที่เคยนอนสงบนิ่งอยู่นั้น ก็หวนกลับเข้ามาในมโนภาพอีกครั้ง ความเศร้า ความสุข ความขมขื่นคลุกเคล้าปนกันอยู่นั้น ได้หวนคืนมาอีกครั้ง ความทรงจำที่ว่านี้มันไม่ได้เป็นผู้อาศัยพักพิงที่สงบนิ่งอย่่างที่เราอยากจะเชื่อว่าเป็นเช่นนั้น ทั้งที่เราเคยเชื่อว่าหากมันเป็นอดีตวันวานไปแล้ว มันจะไม่มีพิษสงใด ๆ ต่อตัวเราอีกเลย แต่ทำไมมันเหมือนกับว่า ความทรงจำเหล่านี้ยังยึดตึดอยู่ในจิตใจ อยู่ในจิตใต้สำนึกของเรา เมื่อใดที่เราอ่อนแอ มันก็พร้อมที่จะกลับมาเป็นฝ่ายมีชัยเหนือตัวเราเสมอ

มีคนเคยบอกว่าไม่ยากเลยหากอยากลบความทรงจำทั้งหมด นั้นคือการมีรักใหม่ ยิ่งมีเร็วได้เท่าไหร่ยิ่งดีเท่านั้น เป็นเพราะว่า ความทรงจำกับคนเก่า ๆ จะถูกลบเลือนไปอย่างรวดเร็ว เคยนั่งคิดว่า จริง ๆ แล้วคน ๆ นั้นสามารถลืมความทรงจำเก่า  ๆ คนเก่า ๆ เพราะมีคนใหม่ ความทรงจำใหม่ ๆ เข้ามาแทนที่ได้จริง  ๆหรือเปล่า หรืออาจเป็นเพราะเค้าลืมไปได้ชั่วขณะเท่านั้นเอง แต่ว่าความจริงแล้ว บางช่วงจังหวะเวลา อารมณ์และความรู้สึกเก่า ๆ ก็จะหวนกลับคืนมาอีกครั้ง เพราะจริง ๆ แล้ว เป็นเพราะว่า ไม่มีใครสามารถจะเป็นตัวแทนของใครได้ คนร้อยคน ก็ร้อยอย่าง ร้อยความรู้สึก ดังนั้น ต่อให้หนึไปไกลแค่ไหน พยายามเท่าไหร่ ทำยังไง ความทรงจำครั้งเก่า ๆ ก็คงยังวนเวียนกลับเข้ามาในชีวิตของเราอยู่ดี ความทรงจำเหล่านี้จะกลับมาในชีวิตของเราบ่อยครั้งแค่ไหนนั้นขึ้นอยู่กับความผูกพันระหว่างคนสองคนนั้นว่ามีให้กันมากน้อยเท่าใด เหมือนวลีที่ว่า "ยิ่งอยากลืม กลับยิ่งอยากจำ"

จะใช้ชีวิตยังไงกับความทรงจำขาด ๆ เกิน ๆ แบบนี้ ทางที่ดี คิดถึงและนึกถึงในทางบวกจะดีกว่าไหมล่ะ อย่างน้อย คนๆ หนึ่งก็เคยเข้ามาร่วมแบ่งปันและเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ทั้งยามสุข เศร้า เหงา ทุกข์ อย่างน้อยคนๆ นั้น ก็คือส่วนเติมเต็มในบางบทบางตอนของชีวิตของเรา และเราจะเรียนรู้ที่จะมีความสุขกับความทรงจำเหล่านี้ได้จริง ๆ สักที